من بی تو چه کنم 

                          ای آرام دلم 

                                           دلتنگ توام  غزلم  

                                از یادت جو روم 

                          میسوزم جگرم 

           غم آید به سرم 

    نمیدونم که میدونی که چقدر جدای سخته

اگه قسمت من اینه نمیگم گناه بخته

حرف تازی ندارم  که ازاین فاصله رد شم 

جون بلب شدم که تو شاید بگی میمونی پیشم

دلم

بایگانی رؤیاهای شکسته ای ست

که در حسرتت خاک می خورند

چه اشتباه مهیبی !

آنجا که سرنوشت

عشق را به دلم پیوست کرد

و مرا

در پوشۀ تنهائی گذاشت !

کاش زندگی مثل بازی فوتبال بود تا زمین میخوردیم یکی میومد میگفت

میتونی ادامه بدی من همیشه نگاه مردمو حس کردمه همیشه مردم با

ساکت نگاه کردنشون بهم میکفتن خوشبحالش چقدر شاده چقدر خندونه

دل مردو چه میدونه من دنیای دردم آدم تنها نشه  نمیتونه درد تنهای چی

منظورم از تنهای از خود دور شدنه  چرا که ذره ذره آب میشه بهتر چیزارو

واسه کسای هدیه کن که تو روزای سخت کنارت بودن اما نه تنها تو بدترین

روزا کسی کنارم نبود بلکه بهترین روزم داشتم همونا  خرابش کردن حالا

                                     بفهم من چرا غم دارم

ما نه آنیم که در بازی تکراری این چرخ فلک

                            هر که از دیده مان رفت ز خاطر ببریم

یا که چون فصل خزان آمد وگل رفت به خواب

                       دل به عشق دگری داده ز آنجا برویم

وسعت دیده ما خاک قدم های تو بود

 

                                              خاک زیر قدمت را به دو دنیا بخریم

نه حرفی برای گفتن …
 

نه امیدی برای ماندن …

نه پایی برای رفتن …

نه تمایلی برای دوباره ساختن …

                                تو از اول هم هیچ نداشتی !

حکایت رفاقت :

حکایت سنگهای کنار ساحله،

یکی یکی جمعشون میکنی تو بغلت، بعدش هم یکی یکی پرتشون

                          میکنی تو دریا،

اما یه وقتی یه سنگ قیمتی گیرت میاد که هیچوقت نمیتونی پرتش کنی،

                                                        شما یکی از اونایی…

                                                  روی دلای آدما هرگز حسابی وا نکن

                                                ازدرنشد از پنجره زوری خودت رو جا نکن

                                                                                آدمکای شهر ما بازیگرانی قابلن

                                                                        وقتش بشه یواشکی روقلباهم پا میزارن

                                                               تو قتلگاه آرزو عاشق کشی زرنگیه

        دلخوشی های الکی وعده های یواشکی
 

                       عشقاشونم خلاصه شد تو یه نگاه دزدکی

                                                    قصه روزگار اینه به هیچکسی وفا نکن

                                                                       روی دلای آدما هرگز حسابی وا نکن

 

خدا نجات بده هرکی که اسیر قفس قشنگه ولی وقتی خالیس خوب جوری وقتی توش هوای بیخیالیس قفس یعنی هوای بی نفس بی کس قفس یعنی رهای هرچی هست زیبای  قفس یعنی غریبی بی کسی بی هم زبونی تحمل کردن نامهربونی قفس یعنی هوای بی نفس

دوری از هرچی نامهربونی یعنی تو قفس
.
.
.
.
.
.
تو نیمه چشات خیسه آدم میترسه بنویسه میترسه پاش به دل واشه آدم بی خود خاطر خواه شه چشات گفتن: بشکن من شکستم شک نکردم هزار بار مردمومیمیرم باز ترک  نکردم چشات از جنس نوره چقدر حال چشات خوبه
این یعنی احساس
.
.
.
.
.
.

اگر به زور روزگار از زندگیت میرم کنار میرم ثابت بکنم عاشقتم دیونه وار این واسه تو خودکوشیو پای خاطر خواهیم بذارخیال نکن که خواستمه این اونکه که میخواستمه به قبله محمدی اینکه حرف راستمه  >>>                              میخوای واست جار بزنم پیش همه داد بزنم گریه کنون سرمو تو دیوار بزنم دلمو با دستای خودم جلوی چشات دار بزنم خاطر خواهی راست راستکی ببین حالا توی یا من؟
 اینم خلاصه از احساس من         ṨἬᾋἬȒᾋṂ  ✞ ♥
.
.
.
.

منی که عاشقی مثل جنونه واسم عشق درد بی درمون میمونه زیارت گاه فقط چشمان اونه واسم اون مثل پیغمبر میمونه صداش دلچسب تر از بااینکه اذون از پاکی مثل برگ گل میمونه خداو قبلو قرآن م  اونه  بهم هرچی بکه حجت همونه

         تنهایی خیلی سخته وقتی چشام براهه

وقتی ک شب سیاهه وقتی بدون ماهه

      تنهایی خیلی تلخه وقتی ک بی کس هستی

تنها میمونه دستم با این ک دلشکستم ..