مثل اون شبی که تو گفتی دیره دوست

                       ندارم

نمیشه راحت حتی یه ساعت دووم بیارم

تنهات نذاشتم هرچی که داشتم دست

                       تو دادم

دیگه بریدم تورو ندیدم برس به دادم

شاید چالاک‌ترین انسان نباشم

شاید بالا بلندترین یا نیرومندترین نباشم

شاید بهترین و زیرک‌ ترین نباشم

اما قادرم کاری را بهتر از دیگران انجام دهم

و این کار ، هنر ” خود بودن ” است . . .

احساس تو چون طراوت باران است

بر زخم شکوفه های گل درمان است

هر وقت که در هوای تو می چرخم

انگار نفس کشیدنم آسان است . . .

اشک خیمه زده بر صفحه ی چشم نگرانم

چنـد روزیسـت که دلواپسـم و بـد نگرانم

کوچه از رهگذر سرد غمت زار و گرفته ست

شب بی تابش ماه روی تو برده امانم . . .

ز جنس کدام نور بودی ستاره من؟

که جسارت با تو بودن در من جنبید؟

و من چه عاشقانه به رویت لبخند زدم

و تو چه مهربانانه لبخندم را پاسخ گفتی

و این شد

عاشقانه ی آرام             "من" و تو"

شبی رفتم درخانه اوباحالتی مست

              باانگشت ب درزدم خیال کردم که او هست

ولی همسایه شیشه پنجره بگشودوبگفت

                              که اوماه عسل رفته سپس پنجره رابست

عشق را با فکر تو معنا کنم من

                      با حضورت قلب خود زیبا کنم من

گرچه آبی در دلم جاری نبوده

         دشت دل با بارش مهر تو دریا می کنم من

نمى دانم چه رابطه ایست ؟

بین نبودنت با رنگ ها

دلتنگ تو که میشوم

زندگى ام سیاه مى شود !